Հերոսшցած 19-ամյա Հարութի վերջին բանաստեղծությունը. սա անհնար է առանց հուզվելու կարդալ

Այս աշնան տերևաթափը շատ ցшվոտ էր..․ Մի քիչ շուտ սկսվեց..․ Տերևներ կային, որ դեռ կանաչ էին, ժամանակը չէր դեռ ծառից պոկվելու..․ Սա ամենш ցավոտ աշունն էր։

Այս անգամ աշունը շա՜տ տխուր էր..․ Այս անգամ տերևաթափը շատ այլ էր. տերևն իր ծառից երկինք բարձրացավ՝ կռ վում զո հվեց տասնինը տարեկան Հարութ Հովհաննիսյանը։ «Հարութը Մեր տան արևն էր՝ բոլորին հասնող, օգնողն էր, բոլորիս ժպիտ պարգևողն էր։

Ես ու Հարութս մի տան մեջ ենք մեծացել։

Չնայած այն հանգամանքին, որ հորեղբոր երեխաներ ենք, միևնույն է, մեր մեջ Չի եղել տարանջատում․ հարազատ եղբոր նման է եղել Հարութը։


Հասուն մարդու նման էր մտածում Հարութս։ շատ երկար մտածում էր Մի քայլ անելուց առաջ, իր բոլոր հարցերը կարողանում էր քննարկել իր մայրիկի և հայրիկի հետ, նույնիսկ խորհուրդներ էր տալիս։

Հարութը Վայոց ձորի մարզից էր, տան ավագ զավակը։ Չորս տարեկանից եղել է Վшյքի «Անուրջներ» պարային համույթի սան, հաճախել է շվիի դասերի նաև մասնակցել Է Վայքում կազմակերպված բոլոր միջոցառումներին։ 15-16 տարեկանում Հարութը ջոկшտավար է եղել ճամբարում։

Հարութին Ակտիվ կյանքը չի խանգարել լավ սովորել դպրոցում և ունենալ սովորելու ձգտում․ մասնակցել է նաև տարբեր օլիմպիադաների, սեմինար-քննարկումների, «Հայ ասպետ» նախագծին։ Հարութը ունի շատ պատվոգրեր ու հավաստագրեր։

Հարութը սովորում էր ՀՀ պետական տնտեսագիտական համալսարանի մարքեթինգի և բիզնեսի կառավարման ֆակուլտետում։


«Հարութը Համալսարանում Ուսանողական խորհրդի անդամ էր, իրեն «КВН-ի Հարութ» կամ «Մարքեթինգի Հարութ» էին ասում։

Նույնիակ համալսարանում այս կարճ ամիսների ընթացքում հասցրել էր ձեռք բերել դասախոսների եւ ուսանողների սերը և հարգանքը։ Շատ շուտ էր մտերմանում, հումորի մեծ զգացում ուներ, իր ուրախ տրամադրությունով վարակում էր բոլորին։

Խնջույքներին պարել Էր սիրում, ուրախանալ և ուրախացնել բոլորին։ Յուրաքանչյուր առիթի ուշադիր էր Հարութս, տոներին, ծնունդներին զանգում էր ու շնորհավորում, նվերներ ուղարկում՝ Նույնիսկ բանակից։

Սիրում էր տարբերվող լինել»,- պատմում է Տաթևը։ Կյանքով լեցուն Հարութը տաղանդավոր էր յուրաքանչյուր հարցում․ ուներ դերասանական շնորհ, բացի այդ նաև ստեղծագործում էր։ Անավարտ գիրք ունի գրած․․․ բանաստեղծություններ էր նաև գրում,վերջինը եղել է բանակ զորակոչվելուց 4 օր առաջ։


«Չէր սիրում տրտ նջալ, ոչ մի անգամ չի բո ղոքել, նույնիսկ, պատերազմից։ Միշտ ուրախ էր, ասում էր՝ ամեն բան լավ է լինելու, շուտով պատ երազմը կվերջանա ու կգամ։

Շատ Աստվածահավատ էր, Աղոթшգիրք ուներ գրպանում, խաչն էլ միշտ պարանոցի վրա էր»,- ընդգծում է Տաթևը։

Հարութը բшնակ էր զորակոչվել հունվարի քսանմեկին, անմա հացավ ուղիղ ինը ամիս հետո՝ հոկտեմբերի քսանմեկին։

Հերոսը կարոտով թողեց բոլորին․ ինը ամիս չէին տեսել իրենց լուսավոր Հարութին․ «Բոլորս սպասում էինք անհաշբեր, թե երբ է վերջանալու այս ամեն ինչը, որ մեր զինվորը տուն գա, սակայն… անսահման էինք կարոտել բոլորս մեր Հերոսին, սակայն չհասցրինք տեսնել»։

Հարութը մար տի մեջ միակ զո հվшծ հերոսը չէ, սակայն հարազատները կորցրին իրենց յուրահատուկին և Ամենաթանկին։


«Ես Ուզում եմ խոսել քեզ հետ, Ես, որ Սպասել եմ քեզ երկար , Դու, որ երբեք չես նայել հետ, Սակայն իմացել ես միշտ սիրել… Սեր չեմ ապրել ես իմ օրում, Սակայն շատ օրեր կան առջևում, Կսիրեմ էլ և կսիրվեմ, Սրտիս վեր քը կսպ իացնեմ, Կգտնեմ ես այնպես մեկին, Որ կլինի դարման սրտիս վեր քին,Ես Կնայեմ նրա դեմքին, Էլ ի՞նչ է պետք սիրող սրտին։ Ո՛չ կգո ռամ, կա՛մ բղ ավեմ, Ես Աչքերով իմ կսիրեմ…

Աշխարհում կա մի լուռ ձայն Անվանում են դրան վախ ճաս, Երբ ցանկանում ես հաղթել մեկին, Բայց անզոր ես ու լալագին, Երբ խնդրում ես դու ժամանակ, Սակայն չունես ձայն առհասարակ, Երբ ուզում ես գրկել կրկին, Սակայն հուշերն են միայն անգին, Երբ ուզում ես լա ցել նորից, Եւ հետ բերել անհնարին, Երբ ցանկանում ես դառնալ արդար, Դա տավոր ես կնքում կյանքին,Եվ այդ պահին հասկանում ես, Որ էլ չկա, անցավ, գնաց, Որ դու կայիր և էլ չկաս, Որ հասցրիր անցի՛ր, հաղթի՛ր, Թե ուշացար, ապա մնաս բարով։

Էլ չի լինի նորց նույն, Առհասրակ, ոչ մի նույնը Էլ բան չկա, որ կրկնվի, Արդեն այլ է աշխարհը հին, Մենակ դու ես, որ նույն բանն ես, Այդ էլ լոկ ֆիզիկապես»։

Հերոսացած Հարութ Հովհաննիսյանի վերջին բանաստեղծությունը։

Արփինե Հակոբյան

Facebook Comments
Գնահատականը
( 1 оценка, среднее 5 из 5 )
ՉՄՈՌԱՆԱՔ ԿԻՍՎԵԼ ԸՆԿԵՐՆԵՐԻ ՀԵՏ
Arm POST